Geborgen in de moederschoot
Na de lucht, water, vuur, nu aarde. Lucy heeft een hele mooie patrijs geschilderd als symbool voor de aarde. Een patrijs is een landvogel, die vliegt op zich niet heel vaak.
Die maakt haar nest ook op de grond, tussen het gras. Een heel mooi symbool voor die zustermoeder aarde, die voor ons een woonplaats is, maar ook voeding geeft. Die ons het hooi geeft voor de dieren en de vruchten van de aarde voor de mensen.
Lucy roept in haar video ook op om de vogels eten te geven. Dus ik ga straks mijn vogeleten buiten hangen, hier op mijn voortuintje. Ik heb voor deze bezinning dit huisritueel hooi gehaald.
Ik heb er een nestje mee gemaakt, in een schaal. Ik wil daarbij even een stille meditatie doen in mijn woonkamer. Om na te denken over hoe ik zelf stal of kribben kan worden om Jezus te kunnen ontvangen.
Hoe kan ik met de vruchten van de aarde zo gastvrij zijn dat ook anderen ervan mogen genieten. We nemen even het hooi op de schoot. En we maken het wat stil, om even stil te staan bij die vragen.
Die vragen over vruchtbaarheid. Die vragen over openheid. Over het omarmen van het kind.
Het omarmen van het nieuwe leven. Het omarmen van het nieuwe licht. Het hooi ruikt ook.
We worden op die manier ook zintuigelijk naar de stal gevoerd. De stal van Greccio. Maar ook iedere andere kerststal die zich opmaakt voor de geboorte van het goddelijke kind.
We zijn dankbaar voor de warme nestjes die wij ons leven mochten hebben. Waar we ook hebben kunnen groeien. We willen zelf ook warm nest zijn.
Nest warm te geven aan zij die het nodig hebben. De eenvoud van de aarde. Het eenvoudig geaard zijn.
Geeft kracht. Jezus is niet geboren aan paleis, maar heel eenvoudig. In een stal.
In een voederbak. Voor dieren. Voor de os en de ezel.
Heel eenvoudig. Mogen wij ook die eenvoud omarmen? Mogen wij die kwetsbaarheid omarmen? Mogen wij ook de rijkdom zien? Van die eenvoud. Van dat stalletje.
Je kan met het hooi nog andere dingen doen natuurlijk. Je kan het ook bij een kerststalletje leggen. Je kan het ook zelf gaan voederen aan dieren in de stal of in de weide.
Maar laat hooi ons maar op weg zetten om die laatste dagen voor kerstmis wat geaard en eenvoudig ons verder voor te breiden. Op de komst van het goddelijke kind in het nieuwe licht.
Die maakt haar nest ook op de grond, tussen het gras. Een heel mooi symbool voor die zustermoeder aarde, die voor ons een woonplaats is, maar ook voeding geeft. Die ons het hooi geeft voor de dieren en de vruchten van de aarde voor de mensen.
Lucy roept in haar video ook op om de vogels eten te geven. Dus ik ga straks mijn vogeleten buiten hangen, hier op mijn voortuintje. Ik heb voor deze bezinning dit huisritueel hooi gehaald.
Ik heb er een nestje mee gemaakt, in een schaal. Ik wil daarbij even een stille meditatie doen in mijn woonkamer. Om na te denken over hoe ik zelf stal of kribben kan worden om Jezus te kunnen ontvangen.
Hoe kan ik met de vruchten van de aarde zo gastvrij zijn dat ook anderen ervan mogen genieten. We nemen even het hooi op de schoot. En we maken het wat stil, om even stil te staan bij die vragen.
Die vragen over vruchtbaarheid. Die vragen over openheid. Over het omarmen van het kind.
Het omarmen van het nieuwe leven. Het omarmen van het nieuwe licht. Het hooi ruikt ook.
We worden op die manier ook zintuigelijk naar de stal gevoerd. De stal van Greccio. Maar ook iedere andere kerststal die zich opmaakt voor de geboorte van het goddelijke kind.
We zijn dankbaar voor de warme nestjes die wij ons leven mochten hebben. Waar we ook hebben kunnen groeien. We willen zelf ook warm nest zijn.
Nest warm te geven aan zij die het nodig hebben. De eenvoud van de aarde. Het eenvoudig geaard zijn.
Geeft kracht. Jezus is niet geboren aan paleis, maar heel eenvoudig. In een stal.
In een voederbak. Voor dieren. Voor de os en de ezel.
Heel eenvoudig. Mogen wij ook die eenvoud omarmen? Mogen wij die kwetsbaarheid omarmen? Mogen wij ook de rijkdom zien? Van die eenvoud. Van dat stalletje.
Je kan met het hooi nog andere dingen doen natuurlijk. Je kan het ook bij een kerststalletje leggen. Je kan het ook zelf gaan voederen aan dieren in de stal of in de weide.
Maar laat hooi ons maar op weg zetten om die laatste dagen voor kerstmis wat geaard en eenvoudig ons verder voor te breiden. Op de komst van het goddelijke kind in het nieuwe licht.
