Down to earth
Mijn ouders hebben elkaar leren kennen tijdens de tocht. Dit vond ik altijd fascinerend, omdat ik wilde begrijpen hoe dat proces verliep en hoe zij dat destijds hebben ervaren. Ik koesterde de wens om mee te maken wat zij hadden doorgemaakt. Het waren prachtige verhalen, waardoor ik de behoefte voelde om de emoties en gebeurtenissen van toen zelf te ervaren.
Bovendien vond ik het een bijzondere tocht omdat ik regelmatig over specifieke locaties had gesproken. Mijn grootvader gaf mij bijvoorbeeld, voorafgaand aan mijn vertrek, een mozaïek met het Zonnelied van Franciscus in het Italiaans. Hij verkreeg dit tijdens zijn eerste bezoek aan Assisi. Hij vertelde mij: "Dit staat altijd naast mijn bed op het nachtkastje, maar nu geef ik het aan jou." Dat gebaar raakte mij diep. Wanneer wij als familie bij mijn grootouders samenkwamen, werd dit lied ook voorafgaand aan de maaltijd gezongen. Tijdens zijn begrafenis werd het eveneens ten gehore gebracht; op het moment dat de kist werd binnengedragen, zongen zij dit voor hem. Het Zonnelied was voor hem van grote betekenis.
Pelgrimeren ervaar ik als zeer heilzaam. Allereerst geniet ik er enorm van om onderweg te zijn, in de natuur en in het gezelschap van anderen. Daarbij voel ik niet altijd de noodzaak om in gesprek te gaan; ik kan er erg van genieten om in andermans nabijheid toch op mijzelf te zijn. Ik geniet van de gesprekken die onderweg ontstaan en luister graag naar wat er wordt gezegd, terwijl ik tegelijkertijd de omgeving in mij opneem.
Ik kom op die momenten volledig tot rust en merk dat ik dit hard nodig heb. Het stelt mij in staat om te aarden en terug te keren naar mijn essentie; het brengt mij dichter bij mijzelf. Toch vind ik pelgrimeren soms ook uitdagend, omdat er zaken naar boven komen waarvoor in het dagelijks leven niet altijd de tijd of de bereidheid bestaat. Tijdens een tocht dienen deze zaken zich onvermijdelijk aan. Uiteindelijk is dat louterend, omdat het de verbinding met jezelf versterkt. Het is weliswaar geen verplichting, maar ik beschouw het als waardevol dat deze zaken aan de oppervlakte komen. Het betreft immers de zaken die er werkelijk toe doen, maar die we zelden de ruimte geven om gehoord te worden. Soms is dat erg confronterend, zeker bij zaken die men liever wegstopt. Wanneer men echter langer onderweg is, keert de innerlijke stilte terug, waardoor het genot en de rust weer de overhand krijgen. Die verstilling vind ik zeer prettig.
In wezen heb ik weinig nodig om mij gelukkig te voelen; ik merk zelfs dat ik mij beter voel met minder dan met overvloed. Wanneer je buiten aan het pelgrimeren bent, bezit je niet veel: enkel een rugzak en een matje. Ik kan daar intens van genieten. Dit is alles wat ik heb, en het geeft mij een goed gevoel. Ik merk dat ik deze eenvoud nodig heb om tot rust te komen en de stilte te ervaren. Dat is wat pelgrimeren voor mij kenmerkt: de vertraging, de rust en de stilte in de natuur.
Ook de moed van Franciscus tegenover zijn vader spreekt mij aan. Het feit dat hij weigert te vechten en alles opgeeft, zelfs zijn kleding, vind ik een bijzonder verhaal. Zijn moed om de weg te gaan waar hij voor staat, ongeacht de vijandigheid die dit opwekt, is indrukwekkend. Hij bewandelt zijn pad alsof materiële zaken van ondergeschikt belang zijn: "Hier, je krijgt mijn kleren terug, dat is voor mij niet van betekenis." Terwijl kleding juist bescherming biedt; zonder kleren ben je uiterst kwetsbaar. Juist die kwetsbaarheid getuigt van grote moed.
Iemand merkte tijdens de tocht op — en ik heb dit genoteerd omdat het hiermee samenhangt: "Als je niet deelt wat er in je omgaat, kun je ook niet van betekenis zijn voor de ander." De ander kan immers pas iets voor jou betekenen wanneer jij jezelf openstelt. Dat heeft alles te maken met kwetsbaarheid. Wanneer je jezelf kwetsbaar durft op te stellen, weet de ander wat er speelt, wat de weg vrijmaakt voor wezenlijke betekenis. Ik vond dit een prachtige gedachte en ik lees dit zinnetje nog regelmatig terug. In het dagelijks leven is het immers vaak moeilijk om kwetsbaar te zijn. Alles verloopt in een hoog tempo en mensen weten niet altijd hoe zij met die kwetsbaarheid moeten omgaan — ikzelf inclusief. Ik vind het niet altijd eenvoudig om mij open te stellen en te tonen wat er werkelijk in mij omgaat, uit angst dat dit tegen mij gebruikt zal worden. Toch vind ik het essentieel, omdat het verbinding brengt met anderen en het mijzelf innerlijk lichter maakt.
Soms houd ik mij bezig met de toekomst en de vorm die deze zal aannemen. Tijdens de tocht hoorde ik verhalen van anderen over hoe zij hun leven hebben geleid en wat er op hun pad is gekomen. Dat vond ik zeer interessant en hoopvol. Het versterkte het idee dat je moet vertrouwen op wat komt en dat je er uiteindelijk wel zult geraken. Ik ontmoette daar opvallend veel moedige mensen die durfden te leven, met vallen en opstaan. De wijsheid en veerkracht die daaruit spraken — het vermogen om na een tegenslag weer op te staan — vond ik buitengewoon boeiend. Het gaf mij toen veel energie, en dat doet het nog steeds wanneer ik erover vertel.
Bovendien vond ik het een bijzondere tocht omdat ik regelmatig over specifieke locaties had gesproken. Mijn grootvader gaf mij bijvoorbeeld, voorafgaand aan mijn vertrek, een mozaïek met het Zonnelied van Franciscus in het Italiaans. Hij verkreeg dit tijdens zijn eerste bezoek aan Assisi. Hij vertelde mij: "Dit staat altijd naast mijn bed op het nachtkastje, maar nu geef ik het aan jou." Dat gebaar raakte mij diep. Wanneer wij als familie bij mijn grootouders samenkwamen, werd dit lied ook voorafgaand aan de maaltijd gezongen. Tijdens zijn begrafenis werd het eveneens ten gehore gebracht; op het moment dat de kist werd binnengedragen, zongen zij dit voor hem. Het Zonnelied was voor hem van grote betekenis.
Pelgrimeren ervaar ik als zeer heilzaam. Allereerst geniet ik er enorm van om onderweg te zijn, in de natuur en in het gezelschap van anderen. Daarbij voel ik niet altijd de noodzaak om in gesprek te gaan; ik kan er erg van genieten om in andermans nabijheid toch op mijzelf te zijn. Ik geniet van de gesprekken die onderweg ontstaan en luister graag naar wat er wordt gezegd, terwijl ik tegelijkertijd de omgeving in mij opneem.
Ik kom op die momenten volledig tot rust en merk dat ik dit hard nodig heb. Het stelt mij in staat om te aarden en terug te keren naar mijn essentie; het brengt mij dichter bij mijzelf. Toch vind ik pelgrimeren soms ook uitdagend, omdat er zaken naar boven komen waarvoor in het dagelijks leven niet altijd de tijd of de bereidheid bestaat. Tijdens een tocht dienen deze zaken zich onvermijdelijk aan. Uiteindelijk is dat louterend, omdat het de verbinding met jezelf versterkt. Het is weliswaar geen verplichting, maar ik beschouw het als waardevol dat deze zaken aan de oppervlakte komen. Het betreft immers de zaken die er werkelijk toe doen, maar die we zelden de ruimte geven om gehoord te worden. Soms is dat erg confronterend, zeker bij zaken die men liever wegstopt. Wanneer men echter langer onderweg is, keert de innerlijke stilte terug, waardoor het genot en de rust weer de overhand krijgen. Die verstilling vind ik zeer prettig.
In wezen heb ik weinig nodig om mij gelukkig te voelen; ik merk zelfs dat ik mij beter voel met minder dan met overvloed. Wanneer je buiten aan het pelgrimeren bent, bezit je niet veel: enkel een rugzak en een matje. Ik kan daar intens van genieten. Dit is alles wat ik heb, en het geeft mij een goed gevoel. Ik merk dat ik deze eenvoud nodig heb om tot rust te komen en de stilte te ervaren. Dat is wat pelgrimeren voor mij kenmerkt: de vertraging, de rust en de stilte in de natuur.
Ook de moed van Franciscus tegenover zijn vader spreekt mij aan. Het feit dat hij weigert te vechten en alles opgeeft, zelfs zijn kleding, vind ik een bijzonder verhaal. Zijn moed om de weg te gaan waar hij voor staat, ongeacht de vijandigheid die dit opwekt, is indrukwekkend. Hij bewandelt zijn pad alsof materiële zaken van ondergeschikt belang zijn: "Hier, je krijgt mijn kleren terug, dat is voor mij niet van betekenis." Terwijl kleding juist bescherming biedt; zonder kleren ben je uiterst kwetsbaar. Juist die kwetsbaarheid getuigt van grote moed.
Iemand merkte tijdens de tocht op — en ik heb dit genoteerd omdat het hiermee samenhangt: "Als je niet deelt wat er in je omgaat, kun je ook niet van betekenis zijn voor de ander." De ander kan immers pas iets voor jou betekenen wanneer jij jezelf openstelt. Dat heeft alles te maken met kwetsbaarheid. Wanneer je jezelf kwetsbaar durft op te stellen, weet de ander wat er speelt, wat de weg vrijmaakt voor wezenlijke betekenis. Ik vond dit een prachtige gedachte en ik lees dit zinnetje nog regelmatig terug. In het dagelijks leven is het immers vaak moeilijk om kwetsbaar te zijn. Alles verloopt in een hoog tempo en mensen weten niet altijd hoe zij met die kwetsbaarheid moeten omgaan — ikzelf inclusief. Ik vind het niet altijd eenvoudig om mij open te stellen en te tonen wat er werkelijk in mij omgaat, uit angst dat dit tegen mij gebruikt zal worden. Toch vind ik het essentieel, omdat het verbinding brengt met anderen en het mijzelf innerlijk lichter maakt.
Soms houd ik mij bezig met de toekomst en de vorm die deze zal aannemen. Tijdens de tocht hoorde ik verhalen van anderen over hoe zij hun leven hebben geleid en wat er op hun pad is gekomen. Dat vond ik zeer interessant en hoopvol. Het versterkte het idee dat je moet vertrouwen op wat komt en dat je er uiteindelijk wel zult geraken. Ik ontmoette daar opvallend veel moedige mensen die durfden te leven, met vallen en opstaan. De wijsheid en veerkracht die daaruit spraken — het vermogen om na een tegenslag weer op te staan — vond ik buitengewoon boeiend. Het gaf mij toen veel energie, en dat doet het nog steeds wanneer ik erover vertel.
