Als pelgrim op doortocht
In 2000 stierf Pol tijdens je allereerste tocht. Hoe heb je dat ervaren?
In 2000 nam ik voor de eerste keer deel, maar die tocht werd overschaduwd door het noodlottige ongeval van Pol De Spiegeleer. Ik ben vervolgens niet meegegaan naar de Monte Fionchi; we waren met vijf personen die zo aangegrepen waren door de gebeurtenissen dat we de kracht niet vonden om verder te gaan.
We zijn toen rechtstreeks naar Spoleto gewandeld, waar we als eersten arriveerden. Daar hebben we de overige groepen, die wel over de berg waren getrokken, één voor één opgevangen om hen te informeren over wat er was gebeurd. Zij wisten immers van niets; destijds waren er nog geen mobiele telefoons om elkaar onderweg te verwittigen. De laatste groep kwam pas om acht uur ’s avonds aan, omdat zij bovendien verdwaald waren.
Ik zie die groepen nog steeds één voor één aankomen. Iedereen was diep verslagen; zoiets was nog nooit gebeurd. Het was bewonderenswaardig hoe de broeders — in het bijzonder Jos, maar ook Bob en Daniel — de situatie hebben opgevangen. Die avond brachten ze ons samen in het kapelletje van het klooster waar we verbleven. Tijdens een gebedswake kon iedereen zijn emoties en gedachten delen, wat zeer helend werkte. Jos is daar vervolgens achtergebleven, waarna we de rest van de tocht met drie in plaats van vier groepen hebben voortgezet.
Heeft de tocht je dichter bij Franciscus gebracht?
Destijds wist ik wel iets van Franciscus, maar mijn kennis was beperkt. Ik had het nogal naïeve beeld van de natuur- en dierenvriend, maar veel dieper ging het niet. Tijdens die tochten heb ik zijn ware karakter ontdekt door de verhalen van de paters. Franciscus leefde in weer en wind onder de blote hemel en sliep in grotten, waar het bitterkoud moet zijn geweest.
Ik moet daarbij denken aan het verhaal over 'De Ware Vreugde'. Daarin wordt beschreven hoe de ijspegels aan de zoom van zijn pij zijn benen opensloegen tijdens het wandelen, zo koud was het, om vervolgens ook nog eens bij zijn eigen huis te worden geweigerd. Dat deed me beseffen dat hij een heel andere figuur was dan ik me tot dan toe had voorgesteld. Ik heb hem echt leren waarderen, al besefte ik tegelijkertijd dat een dergelijke levenswijze enkel is weggelegd voor wie daartoe werkelijk is uitverkoren. Dat is niet voor iedereen weggelegd.
Wat heeft de tocht je geleerd?
Bovenal is de gedachte me bijgebleven dat je als mens slechts op doortocht bent; dat je in wezen een pelgrim bent. Natuurlijk hecht een mens zich aan materiële zaken, maar het is goed om daar regelmatig bij stil te staan: laat je er niet door beheersen. Je bent er onvermijdelijk mee bezig, dat hoort bij het mens-zijn, maar weet dat alles een begin en een einde heeft. Het is niet de essentie van het bestaan. Het 'onderweg zijn' is waar het werkelijk om draait, ook in mijn huidige leven. En waarheen dat leidt? Daarvan kan ik me geen voorstelling maken. Elke voorstelling is immers gebonden aan tijd en ruimte, en zodra die wegvallen, ontbreekt elk referentiekader. Dan kun je het simpelweg niet meer weten.
In 2000 nam ik voor de eerste keer deel, maar die tocht werd overschaduwd door het noodlottige ongeval van Pol De Spiegeleer. Ik ben vervolgens niet meegegaan naar de Monte Fionchi; we waren met vijf personen die zo aangegrepen waren door de gebeurtenissen dat we de kracht niet vonden om verder te gaan.
We zijn toen rechtstreeks naar Spoleto gewandeld, waar we als eersten arriveerden. Daar hebben we de overige groepen, die wel over de berg waren getrokken, één voor één opgevangen om hen te informeren over wat er was gebeurd. Zij wisten immers van niets; destijds waren er nog geen mobiele telefoons om elkaar onderweg te verwittigen. De laatste groep kwam pas om acht uur ’s avonds aan, omdat zij bovendien verdwaald waren.
Ik zie die groepen nog steeds één voor één aankomen. Iedereen was diep verslagen; zoiets was nog nooit gebeurd. Het was bewonderenswaardig hoe de broeders — in het bijzonder Jos, maar ook Bob en Daniel — de situatie hebben opgevangen. Die avond brachten ze ons samen in het kapelletje van het klooster waar we verbleven. Tijdens een gebedswake kon iedereen zijn emoties en gedachten delen, wat zeer helend werkte. Jos is daar vervolgens achtergebleven, waarna we de rest van de tocht met drie in plaats van vier groepen hebben voortgezet.
Heeft de tocht je dichter bij Franciscus gebracht?
Destijds wist ik wel iets van Franciscus, maar mijn kennis was beperkt. Ik had het nogal naïeve beeld van de natuur- en dierenvriend, maar veel dieper ging het niet. Tijdens die tochten heb ik zijn ware karakter ontdekt door de verhalen van de paters. Franciscus leefde in weer en wind onder de blote hemel en sliep in grotten, waar het bitterkoud moet zijn geweest.
Ik moet daarbij denken aan het verhaal over 'De Ware Vreugde'. Daarin wordt beschreven hoe de ijspegels aan de zoom van zijn pij zijn benen opensloegen tijdens het wandelen, zo koud was het, om vervolgens ook nog eens bij zijn eigen huis te worden geweigerd. Dat deed me beseffen dat hij een heel andere figuur was dan ik me tot dan toe had voorgesteld. Ik heb hem echt leren waarderen, al besefte ik tegelijkertijd dat een dergelijke levenswijze enkel is weggelegd voor wie daartoe werkelijk is uitverkoren. Dat is niet voor iedereen weggelegd.
Wat heeft de tocht je geleerd?
Bovenal is de gedachte me bijgebleven dat je als mens slechts op doortocht bent; dat je in wezen een pelgrim bent. Natuurlijk hecht een mens zich aan materiële zaken, maar het is goed om daar regelmatig bij stil te staan: laat je er niet door beheersen. Je bent er onvermijdelijk mee bezig, dat hoort bij het mens-zijn, maar weet dat alles een begin en een einde heeft. Het is niet de essentie van het bestaan. Het 'onderweg zijn' is waar het werkelijk om draait, ook in mijn huidige leven. En waarheen dat leidt? Daarvan kan ik me geen voorstelling maken. Elke voorstelling is immers gebonden aan tijd en ruimte, en zodra die wegvallen, ontbreekt elk referentiekader. Dan kun je het simpelweg niet meer weten.
