Genade om het goede door te geven
Schuilt er diep in jou een pelgrim?
Er schuilt in mij een pelgrim. Ik heb een zekere onrust in mij die ervoor zorgt dat ik geregeld met mijn rugzak de wijde wereld in moet trekken om te onthaasten en zaken los te laten. Ik zie dan wel wat er op mij afkomt. Het is een manier om het hoofd leeg te maken en tijd te maken voor iets anders dan het gewone dagelijkse leven.
Wat is je bijgebleven van die eerste staptocht?
Het was nog nooit voorgevallen dat we op zo'n manier op stap gingen met mensen van wie je er vooraf maar een paar kent. Al gaandeweg leer je elkaar echter beter kennen; je deelt dingen met elkaar, maar je krijgt er ook heel veel voor terug. Je geeft weliswaar, maar je krijgt het veertigvoudige terug van veertig medestappers. Je ontvangt zoveel boeiende verhalen en indrukken op zo’n korte tijd, en dat maakt het bijzonder intens.
Wat heb je van Franciscus op tocht geleerd?
Het draait om het luisteren naar elkaar en naar elkaars nood. Daarin zie ik een duidelijke parallel tussen Gubbio en de Sultan. De ingesteldheid is eigenlijk precies hetzelfde: ik ga eens luisteren naar wat een ander te vertellen heeft, en dan zie je dat ze elkaar begrijpen. Diezelfde ingesteldheid zie ik ook naar de melaatse toe. Hij benadert de melaatse niet bezittelijk vanuit het zorgende, maar hij ziet hem als iemand die hulp nodig heeft, als iemand met een nood. Hij kijkt eerst naar die nood, en bij de wolf zien we hetzelfde. Hij gaat niet in conflict, maar hij luistert naar het verhaal van de wolf en naar wat de mensen van Gubbio te vertellen hebben, en dat probeert hij samen te brengen. Dat is voor mij drie keer hetzelfde.
Na die eerste tocht ben je jarenlang trouwe vrijwilliger geworden?
Het was een zodanig mooie en intense ervaring dat ik dacht: als ik ooit kan bijdragen aan dit gebeuren, dan wil ik me daarvoor inzetten. Ik had me voorgenomen dat als er ooit ergens hulp nodig was, ik mij daarvoor zou engageren. Ik had dat nog maar net uitgesproken of er werd voor de eerstvolgende tocht al een beroep op ons gedaan om mee te gaan.
Ik vond het een genade om aan die tocht te mogen deelnemen en om datgene wat ik zelf ervaren heb, te mogen doorgeven. Ik hoop mensen te enthousiasmeren voor wat voor ons zo belangrijk was. Misschien kan het ook voor u belangrijk zijn als u meegaat.
Er schuilt in mij een pelgrim. Ik heb een zekere onrust in mij die ervoor zorgt dat ik geregeld met mijn rugzak de wijde wereld in moet trekken om te onthaasten en zaken los te laten. Ik zie dan wel wat er op mij afkomt. Het is een manier om het hoofd leeg te maken en tijd te maken voor iets anders dan het gewone dagelijkse leven.
Wat is je bijgebleven van die eerste staptocht?
Het was nog nooit voorgevallen dat we op zo'n manier op stap gingen met mensen van wie je er vooraf maar een paar kent. Al gaandeweg leer je elkaar echter beter kennen; je deelt dingen met elkaar, maar je krijgt er ook heel veel voor terug. Je geeft weliswaar, maar je krijgt het veertigvoudige terug van veertig medestappers. Je ontvangt zoveel boeiende verhalen en indrukken op zo’n korte tijd, en dat maakt het bijzonder intens.
Wat heb je van Franciscus op tocht geleerd?
Het draait om het luisteren naar elkaar en naar elkaars nood. Daarin zie ik een duidelijke parallel tussen Gubbio en de Sultan. De ingesteldheid is eigenlijk precies hetzelfde: ik ga eens luisteren naar wat een ander te vertellen heeft, en dan zie je dat ze elkaar begrijpen. Diezelfde ingesteldheid zie ik ook naar de melaatse toe. Hij benadert de melaatse niet bezittelijk vanuit het zorgende, maar hij ziet hem als iemand die hulp nodig heeft, als iemand met een nood. Hij kijkt eerst naar die nood, en bij de wolf zien we hetzelfde. Hij gaat niet in conflict, maar hij luistert naar het verhaal van de wolf en naar wat de mensen van Gubbio te vertellen hebben, en dat probeert hij samen te brengen. Dat is voor mij drie keer hetzelfde.
Na die eerste tocht ben je jarenlang trouwe vrijwilliger geworden?
Het was een zodanig mooie en intense ervaring dat ik dacht: als ik ooit kan bijdragen aan dit gebeuren, dan wil ik me daarvoor inzetten. Ik had me voorgenomen dat als er ooit ergens hulp nodig was, ik mij daarvoor zou engageren. Ik had dat nog maar net uitgesproken of er werd voor de eerstvolgende tocht al een beroep op ons gedaan om mee te gaan.
Ik vond het een genade om aan die tocht te mogen deelnemen en om datgene wat ik zelf ervaren heb, te mogen doorgeven. Ik hoop mensen te enthousiasmeren voor wat voor ons zo belangrijk was. Misschien kan het ook voor u belangrijk zijn als u meegaat.
