Oefening in geduld
Heeft de tocht je dichter bij Franciscus gebracht?
Het was ongelooflijk om te beseffen dat Franciscus hier daadwerkelijk heeft gelopen, geslapen en gewoond. Die nabijheid maakte dat ik het van heel dichtbij kon beleven. Op elke plek die we bezochten, was de link met Franciscus voelbaar, waardoor er een beeld ontstond van zijn volledige leven. Het feit dat hij niet honkvast was, zorgde ervoor dat je veel verschillende facetten van zijn bestaan zag en hem goed leerde kennen.
Je zag hem bijvoorbeeld in de grot waar hij zich terugtrok, of in zijn vriendschap met Clara. Als achttienjarige vond ik die band fascinerend; ik dacht er veel over na hoe die vriendschap eruitgezien moet hebben, hoewel dat er eigenlijk niet toe deed. Op die leeftijd ben je zelf zoekend, en het was indrukwekkend om te voelen dat zelfs een heilige heeft geworsteld en zijn leven drastisch heeft omgegooid. Vooral zijn rebellie tegen zijn vader en diens waarden kwam enorm binnen bij iemand die zelf net de puberteit ontgroeide.
Zijn transformatie van ridder naar een radicaal ander leven, na een ontmoeting met een arme, vond ik ongelooflijk. Ik herinner me zelfs een zekere jaloezie: waarom kreeg ik nooit zo’n duidelijke boodschap over wat ik met mijn leven moest doen? Destijds wist ik nog niet wat ik wilde gaan studeren. Voor mij was Franciscus op dat moment een moderne figuur; nu zouden we hem misschien een 'chille gast' noemen.
Wat betekent pelgrimeren voor jou?
Door te wandelen is de beleving heel anders. Je neemt het landschap volledig in je op, je ervaart de warmte en bent je bewuster van de omstandigheden. Ik dacht vaak: wij lopen hier met zonnebrandcrème en drie liter water, maar hoe deed hij dat destijds? Misschien wel op blote voeten.
Los van de link met Franciscus draait de tocht om vertraging. Het is niet erg om moe te zijn, dorst te hebben of verkeerd te lopen. Het mag best lastig zijn, als een metafoor voor het leven dat ook niet altijd gemakkelijk is. We verwennen onszelf vaak te veel, terwijl dergelijke momenten je tot jezelf brengen. Vooral de stilte is waardevol; je bent stap voor stap intens met het landschap bezig en je geest wordt ruimer, rijker en soms leeg.
Daarnaast zijn de gesprekken onderweg vaak intens en kwetsbaar. Het raakt me hoe mensen die elkaar nauwelijks kennen direct hun ziel blootleggen. Er heerst een sfeer waarin dat mag en waarin men voor elkaar zorgt. Het is een vorm van naastenliefde en verbondenheid die tegenwoordig helaas vaak verloren gaat.
Hoe inspireert Franciscus' band met de natuur jou?
Die visie trek ik door in mijn werk als gids. Ik kom op voor de natuur en geef de mol bestaansrecht, ook al wordt die vaak verguisd. Ik zie het als mijn taak om mensen te wijzen op het nut van zo’n dier, zoals Franciscus ook de wolf bestaansrecht gaf. Een vos of een wolf doet immers ook maar wat hij moet doen om te overleven. Het stemt me verdrietig hoe mensen een oorlog voeren tegen de natuur door alles wat hen niet zint te verdelgen of uit te roeien.
Het was ongelooflijk om te beseffen dat Franciscus hier daadwerkelijk heeft gelopen, geslapen en gewoond. Die nabijheid maakte dat ik het van heel dichtbij kon beleven. Op elke plek die we bezochten, was de link met Franciscus voelbaar, waardoor er een beeld ontstond van zijn volledige leven. Het feit dat hij niet honkvast was, zorgde ervoor dat je veel verschillende facetten van zijn bestaan zag en hem goed leerde kennen.
Je zag hem bijvoorbeeld in de grot waar hij zich terugtrok, of in zijn vriendschap met Clara. Als achttienjarige vond ik die band fascinerend; ik dacht er veel over na hoe die vriendschap eruitgezien moet hebben, hoewel dat er eigenlijk niet toe deed. Op die leeftijd ben je zelf zoekend, en het was indrukwekkend om te voelen dat zelfs een heilige heeft geworsteld en zijn leven drastisch heeft omgegooid. Vooral zijn rebellie tegen zijn vader en diens waarden kwam enorm binnen bij iemand die zelf net de puberteit ontgroeide.
Zijn transformatie van ridder naar een radicaal ander leven, na een ontmoeting met een arme, vond ik ongelooflijk. Ik herinner me zelfs een zekere jaloezie: waarom kreeg ik nooit zo’n duidelijke boodschap over wat ik met mijn leven moest doen? Destijds wist ik nog niet wat ik wilde gaan studeren. Voor mij was Franciscus op dat moment een moderne figuur; nu zouden we hem misschien een 'chille gast' noemen.
Wat betekent pelgrimeren voor jou?
Door te wandelen is de beleving heel anders. Je neemt het landschap volledig in je op, je ervaart de warmte en bent je bewuster van de omstandigheden. Ik dacht vaak: wij lopen hier met zonnebrandcrème en drie liter water, maar hoe deed hij dat destijds? Misschien wel op blote voeten.
Los van de link met Franciscus draait de tocht om vertraging. Het is niet erg om moe te zijn, dorst te hebben of verkeerd te lopen. Het mag best lastig zijn, als een metafoor voor het leven dat ook niet altijd gemakkelijk is. We verwennen onszelf vaak te veel, terwijl dergelijke momenten je tot jezelf brengen. Vooral de stilte is waardevol; je bent stap voor stap intens met het landschap bezig en je geest wordt ruimer, rijker en soms leeg.
Daarnaast zijn de gesprekken onderweg vaak intens en kwetsbaar. Het raakt me hoe mensen die elkaar nauwelijks kennen direct hun ziel blootleggen. Er heerst een sfeer waarin dat mag en waarin men voor elkaar zorgt. Het is een vorm van naastenliefde en verbondenheid die tegenwoordig helaas vaak verloren gaat.
Hoe inspireert Franciscus' band met de natuur jou?
Die visie trek ik door in mijn werk als gids. Ik kom op voor de natuur en geef de mol bestaansrecht, ook al wordt die vaak verguisd. Ik zie het als mijn taak om mensen te wijzen op het nut van zo’n dier, zoals Franciscus ook de wolf bestaansrecht gaf. Een vos of een wolf doet immers ook maar wat hij moet doen om te overleven. Het stemt me verdrietig hoe mensen een oorlog voeren tegen de natuur door alles wat hen niet zint te verdelgen of uit te roeien.
