Assisi staptocht - een drieluik

Katia Van Cleynenbreugel ging in 2018 mee op Assisitocht en beleefde een intense tochtervaring. Na de tocht schreef ze, voor het eerst in 10 jaar opnieuw persoonlijke gedichten: het was dit drieluik over haar pelgrimservaringen.

ASSISI (1)
 
Langs groene heuvels
op weg
naar later
kwam ik God
en mezelf tegen.
We lachten
wat verlegen
waren eerst
wat sprakeloos.
Het was dan ook
lang geleden.
Maar later
brak het ijs
onder de Italiaans zon.
We duwden elkaar de helling op
spatten met water
dansten als vuurvliegjes
lachten uitbundig.
Zo onstuimig
die God.
Toen ik thuis kwam
stonden we elkaar op te wachten
ik en mezelf.
Weer twee handen op één buik.

ASSISI (2)

Hier is een kloostertuin
om te slapen,
een bron om te drinken.
 
Hier is een weg
om te volgen,
een lied om te zingen.
 
Hier is tijd
om te vieren
en honger om te stillen.
 
Hier zijn tochtgenoten
op je pad
en handen die vinden.
 
Hier is taal
zonder teken
en alles wat blijft.
Het oude
het nieuwe
gevat in de tijd.
 
Hier is weemoed
en verlangen,
de twijfel
en de Liefde.
God.
 
Hier is


ASSISI (3)
 
Zuster,
moeder aarde,
ik slaap in
de holte van
jouw schoot.
 
Afgekeerd
van het donker
liggen wij
buik aan buik.
 
Moeders
herkennen elkaar
aan het leven.
 
Zusters
aan de lichamelijke
dood,
 
ik ben
niet bang
als mijn adem
stokt.
 
Je zal
mij herkennen
van bij
het begin.

EINDE