Gezegend nieuwe wegen gaan
Heeft de tocht jullie dichter bij Franciscus gebracht?
Brecht: Ondanks het feit dat ik afgestudeerd was als theoloog, kende ik weinig over Franciscus. Ik kon hem wel ergens situeren maar voor de rest wist ik niet echt heel veel.
Vibe: Ik wist natuurlijk dat hij patroonheilige was van de dieren. En dat hij een sober leefde. Maar zeker ook niet veel meer.
Brecht: We hebben op tocht dus veel bijgeleerd, en maar goed ook want ik geef er vandaag als godsdienstleraar graag les over. Het interessante is dat hij zonder leger, zonder rijkdom… mensen in beweging kan zetten op een manier die indruk wekt en ook het goede voortbrengt. Als ik bij jonge mensen die opkijken naar mensen met macht, geld of aanzien die figuur van Franciscus naar voren schuif, dan raken die daar ook door verwonderd.
Vibe: Maar ook voor onze eigen kinderen is Franciscus een heel toegankelijke figuur. Rein is sowieso zot van dieren en in onze kerk liggen er ook boeken over Franciscus. Er was daar zelfs onlangs een Godly Play over Franciscus! Het spreekt dus wel aan.
Daarnaast vond ik het ook echt interessant om de vorige paus beter te kunnen plaatsen door heen al die verhalen en ook de volle betekenis van zijn naamskeuze ‘Franciscus’ te kunnen snappen.
Wat is jullie sterk bijgebleven van de staptocht?
Brecht: Het kraterritueel bovenop de Monte Subasio! We hadden op tocht een zorg of wens op een steen geschreven en ingewikkeld. Je kon verschillende stapdagen je steen aan iemand anders toevertrouwen, maar de laatste stapdag moest je de steen dus zelf de Monte Subasio op dragen. Dan was er boven op de berg aan een van die kraters een ritueel waarin je afdaalde om de steen met je zorgen achter te laten. Daarna wandelde je gewoon rustig naar boven en kreeg je de zegen van broeder André die je dan een nieuw begin toewenste. Dat was het allermooiste moment.
Vibe: Dat moment is mij ook sterk bijgebleven! Die zegen was prachtig. Zeker ook dat alleen in stilte wegstappen na die zegen naar de echte top van de Monte Subasio blijft me bij: het was tegelijk iets wat mij overviel en tegelijk ook juist weg viel. Het alleen zijn voelde ook niet echt alleen. Dat vond ik heel aangrijpend: iets wat mij voor altijd zal bijblijven.
Brecht: Die rituelen maken de staptocht ook uniek: je kan tal van wandelvakanties in de bergen organiseren, maar dat ritueel kan je niet nabootsen. Dat ritueel heeft ook maar betekenis wanneer je effectief heel veel weg hebt afgelegd en je effectief je zorg hebt gedeeld met iemand die mee op tocht is geweest. En dat daar dan op het einde iemand staat, iemand die dat jou namens God zegent, dat kan je niet zonder de entourage, zonder de pelgrimage.
Waar hebben jullie van genoten?
Vibe: Spontaan denk ik meteen aan een van die zalige siësta’s. We lagen daar met ons stapgroepje allemaal op het gras. Er werd eigenlijk niet gigantisch veel gebabbeld. Dat deed zo'n deugd om samen in stilte te kunnen zijn. Dat vond ik ook zo'n kracht aan die tocht. Dat samen zijn, maar toch heel veel ook in rust. Daar liggen in de zon, overal pijn hebben, maar tegelijkertijd toch echt keihard genieten.: ik vond dat echt tof.
Brecht: De keigoede wijn! Ik heb eigenlijk nog nooit nadien opnieuw gelijkwaardige wijn gedronken. Die wijn werd ook geserveerd in enorme kruiken van vijf, zes liter. Ik denk dat dat gewoon wijn is van de lokale wijngaard.
Hebben jullie een favoriet verhaal van Franciscus?
Brecht: Wat ik wel inspirerend vind, is de ontmoeting met Sultan el-Kamil. Ik ben sowieso al geïnteresseerd in middeleeuwse geschiedenis. Ik vind het echt een zot verhaal: Franciscus onderneemt per schip een grote reis met de overtuigen van mensen te gaan bekeren. Een eerder agressieve houding eigenlijk, maar hij komt zelf to inkeer. Meer zelfs: hij komt er voor uit in een wereld waar dat niet vanzelfsprekend was. We kunnen ons dat niet altijd voorstellen als wij op dat eeuwenoud verhaal terugblikken. Maar Franciscus heeft daar opnieuw alles geriskeerd: zoals op veel vlakken in zijn leven. Hij blijft volharden in die boodschap van liefde, in die boodschap van vrede.
Wat wens je toekomstige pelgrims toe?
Vibe: Het is een van mijn mooiste reiservaringen geweest en ik hoop dat velen anderen dat ook zo mogen ervaren! De tocht heeft me heel hard geraakt én ontzettend veel deugd gedaan, ook al kwam ik mezelf er tegen. Op fysiek en mentaal vlak heeft het veel pijn maar ook veel deugd gedaan! Mijn batterijen zijn er helemaal leeggeraakt én tegelijkertijd helemaal terug opgeladen.
Brecht: Ondanks het feit dat ik afgestudeerd was als theoloog, kende ik weinig over Franciscus. Ik kon hem wel ergens situeren maar voor de rest wist ik niet echt heel veel.
Vibe: Ik wist natuurlijk dat hij patroonheilige was van de dieren. En dat hij een sober leefde. Maar zeker ook niet veel meer.
Brecht: We hebben op tocht dus veel bijgeleerd, en maar goed ook want ik geef er vandaag als godsdienstleraar graag les over. Het interessante is dat hij zonder leger, zonder rijkdom… mensen in beweging kan zetten op een manier die indruk wekt en ook het goede voortbrengt. Als ik bij jonge mensen die opkijken naar mensen met macht, geld of aanzien die figuur van Franciscus naar voren schuif, dan raken die daar ook door verwonderd.
Vibe: Maar ook voor onze eigen kinderen is Franciscus een heel toegankelijke figuur. Rein is sowieso zot van dieren en in onze kerk liggen er ook boeken over Franciscus. Er was daar zelfs onlangs een Godly Play over Franciscus! Het spreekt dus wel aan.
Daarnaast vond ik het ook echt interessant om de vorige paus beter te kunnen plaatsen door heen al die verhalen en ook de volle betekenis van zijn naamskeuze ‘Franciscus’ te kunnen snappen.
Wat is jullie sterk bijgebleven van de staptocht?
Brecht: Het kraterritueel bovenop de Monte Subasio! We hadden op tocht een zorg of wens op een steen geschreven en ingewikkeld. Je kon verschillende stapdagen je steen aan iemand anders toevertrouwen, maar de laatste stapdag moest je de steen dus zelf de Monte Subasio op dragen. Dan was er boven op de berg aan een van die kraters een ritueel waarin je afdaalde om de steen met je zorgen achter te laten. Daarna wandelde je gewoon rustig naar boven en kreeg je de zegen van broeder André die je dan een nieuw begin toewenste. Dat was het allermooiste moment.
Vibe: Dat moment is mij ook sterk bijgebleven! Die zegen was prachtig. Zeker ook dat alleen in stilte wegstappen na die zegen naar de echte top van de Monte Subasio blijft me bij: het was tegelijk iets wat mij overviel en tegelijk ook juist weg viel. Het alleen zijn voelde ook niet echt alleen. Dat vond ik heel aangrijpend: iets wat mij voor altijd zal bijblijven.
Brecht: Die rituelen maken de staptocht ook uniek: je kan tal van wandelvakanties in de bergen organiseren, maar dat ritueel kan je niet nabootsen. Dat ritueel heeft ook maar betekenis wanneer je effectief heel veel weg hebt afgelegd en je effectief je zorg hebt gedeeld met iemand die mee op tocht is geweest. En dat daar dan op het einde iemand staat, iemand die dat jou namens God zegent, dat kan je niet zonder de entourage, zonder de pelgrimage.
Waar hebben jullie van genoten?
Vibe: Spontaan denk ik meteen aan een van die zalige siësta’s. We lagen daar met ons stapgroepje allemaal op het gras. Er werd eigenlijk niet gigantisch veel gebabbeld. Dat deed zo'n deugd om samen in stilte te kunnen zijn. Dat vond ik ook zo'n kracht aan die tocht. Dat samen zijn, maar toch heel veel ook in rust. Daar liggen in de zon, overal pijn hebben, maar tegelijkertijd toch echt keihard genieten.: ik vond dat echt tof.
Brecht: De keigoede wijn! Ik heb eigenlijk nog nooit nadien opnieuw gelijkwaardige wijn gedronken. Die wijn werd ook geserveerd in enorme kruiken van vijf, zes liter. Ik denk dat dat gewoon wijn is van de lokale wijngaard.
Hebben jullie een favoriet verhaal van Franciscus?
Brecht: Wat ik wel inspirerend vind, is de ontmoeting met Sultan el-Kamil. Ik ben sowieso al geïnteresseerd in middeleeuwse geschiedenis. Ik vind het echt een zot verhaal: Franciscus onderneemt per schip een grote reis met de overtuigen van mensen te gaan bekeren. Een eerder agressieve houding eigenlijk, maar hij komt zelf to inkeer. Meer zelfs: hij komt er voor uit in een wereld waar dat niet vanzelfsprekend was. We kunnen ons dat niet altijd voorstellen als wij op dat eeuwenoud verhaal terugblikken. Maar Franciscus heeft daar opnieuw alles geriskeerd: zoals op veel vlakken in zijn leven. Hij blijft volharden in die boodschap van liefde, in die boodschap van vrede.
Wat wens je toekomstige pelgrims toe?
Vibe: Het is een van mijn mooiste reiservaringen geweest en ik hoop dat velen anderen dat ook zo mogen ervaren! De tocht heeft me heel hard geraakt én ontzettend veel deugd gedaan, ook al kwam ik mezelf er tegen. Op fysiek en mentaal vlak heeft het veel pijn maar ook veel deugd gedaan! Mijn batterijen zijn er helemaal leeggeraakt én tegelijkertijd helemaal terug opgeladen.
