foto
Monique Bol ging in 2016 mee op staptocht. Het werd een onvergetelijk, onbeschrijfelijk avontuur: toch probeerde ze aan de hand van gedichten die tochtervaring onder woorden te brengen in een reeks gedichten. Intussen verschenen al enkele poëziebundels van haar hand: het gedicht 'foto' werd opgenomen in de bundel 'er liggen twee holtes op je kussen' (Uitgeverij C. De Vries-Brouwers, 2021).
FOTO
in mijn hoofd neem ik een foto
voor later, als ik oud ben en geen berg
meer kan beklimmen, niet eens meer
de trap op durf of een kaart van jou
kan pakken uit de brievenbus
ik zal me herinneren hoe helder
water klinkt wanneer het uit de bron
de fles in stroomt, hoe blauw
fluwelen distels glimmen in een krater
hoe stralen wiegen langs een bladerdak
ik zal nog weten hoe pas gekapte takken
geuren en dat zoutloos brood wel went
of hoe hoog een fletse sprinkhaan springt
vast zal ik vergeten zijn hoe takken strepen
trokken op mijn blote benen, hoe moe ik was
na weer een lange wandeling
met keien, grind - hoe steil het pad
hoe heet de zon, hoe droog mijn tong
ik zal nog weten dat het plaatje klopte
nog weten dat ik echt mezelf kon zijn
in mijn hoofd neem ik een foto
voor later, als ik oud ben en geen berg
meer kan beklimmen, niet eens meer
de trap op durf of een kaart van jou
kan pakken uit de brievenbus
ik zal me herinneren hoe helder
water klinkt wanneer het uit de bron
de fles in stroomt, hoe blauw
fluwelen distels glimmen in een krater
hoe stralen wiegen langs een bladerdak
ik zal nog weten hoe pas gekapte takken
geuren en dat zoutloos brood wel went
of hoe hoog een fletse sprinkhaan springt
vast zal ik vergeten zijn hoe takken strepen
trokken op mijn blote benen, hoe moe ik was
na weer een lange wandeling
met keien, grind - hoe steil het pad
hoe heet de zon, hoe droog mijn tong
ik zal nog weten dat het plaatje klopte
nog weten dat ik echt mezelf kon zijn
